Leczenie arytmii

 

Istnieją dziesiątki typów arytmii, różniących się objawami, ciężkością przebiegu, prognozą kliniczną oraz możliwościami leczenia. Dla wielu arytmii może istnieć więcej niż jedna metoda terapeutyczna.

 

Jak leczone są arytmie?

Wielu pacjentów, zasięgających różnych opinii wpada w stan frustracji, ponieważ trudno im podjąć właściwą decyzję co do sposobu terapii ze względu na to, że tak wiele jest dostępnych opcji leczenia.


Często mówi się, że medycyna jest sztuką. Innymi słowy, diagnostyka i terapia wielu stanów medycznych nie zawsze jest „czarno-biała”. Istnieje wiele różnych poglądów specjalistów na te same stany chorobowe. Decyzja musi być podjęta przez pacjenta w oparciu o konsultację z właściwym specjalistą.


Poniższy tekst nie ma za zadanie odpowiedzieć na pytania dotyczące leczenia konkretnej arytmii, ale raczej być przewodnikiem po dostępnych pacjentowi zabiegach. Jest próbą przedyskutowania problemów związanych z postępowaniem leczniczym oraz wyjaśnia mity związane z leczeniem.

 

Mity dotyczące leczenia arytmii:


1) Mój sąsiad miał taki zabieg. Czemu ja nie moge mieć?
Chociaż wydaję się, że wszyscy ludzie są zbudowani tak samo, to nie jest to prawdą. Podobnie rzecz ma się z arytmiami. To, że sąsiad miał zabieg ablacji i obecnie czuje się świetnie nie znaczy, że każdą arytmię można leczyć w ten sposób. Jest wiele różnych arytmii, z których nie każda może być poddana leczeniu zabiegowemu.


2) Mój przyjaciel miał przyjaciela, który zmarł po wszczepieniu defibrylatora.
Niestety, ten sposób myślenia ma znaczny wpływ na rezygnację wielu pacjentów z dalszego leczenia. Pacjenci często wierzą wyssanym z palca opiniom dotyczącym zagadnień medycznych, wygłaszanym przez kolegów czy sąsiadów. Każdy zabieg i każda procedura medyczna niesie ze sobą pewne ryzyko, jednak analiza ryzyka i korzyści przeważa najczęściej szalę na stronę korzyści. Nie warto zatem porzucać dobrej metody leczenia tylko dlatego, że niesie ze sobą pewne, czasem śladowe zagrożenie. Dalej, należy pamiętać, że wielu pacjentów podlegających leczeniu kardiologicznemu to ludzie bardzo chorzy, w złym stanie ogólnym. Wśród takich osób ryzyko wzrasta. Zawsze należy zapytać lekarza o obiektywną analizę stopnia ryzyka względem korzyści, co na pewno pomoże w podjęciu właściwej decyzji.


3) Nie chcę mieć żadnej maszyny w ogranizmie!
Wiele terapii elektrofizjologicznych opiera się na wszczepianiu w organizm pacjenta wysoce zaawansowanych technologicznie maszynek. Część pacjentów czuje się nieswojo wiedząc, że mają w sobie maszynę. Lęk taki jest niepotrzebny, ponieważ tego typu narzędzia są wszczepiane w medycynie coraz częściej np. sztuczne protezy, implanty zębowe itp. Implantowane stymulatory są wyrafinowanymi urządzeniami, które w znakomity sposób poprawiają jakość życia pacjenta.


4) To nienaturalne!
Wielu pacjentów, którzy wierzą, że “naturalne podejście” w lecznictwie to najlepsza droga, jest przeciwnych ingerencjom w ludzki organizm a zatem także terapiom elektrofizjologicznym. Jedynym więc „naturalnym” postępowaniem jest pozostawienie choroby samej sobie, co jednak nieuchronnie wiązałoby się w wielu przypadkach ... ze zgonem . Dlatego warto zastanowić się nad tym argumentem.


LECZENIE:


Stymulator

To urządzenie elektryczne służące do elektrycznego pobudzania rytmu serca. Wszczepione zostaje pod skórę klatki piersiowej i połączone z sercem za pomocą 1 lub 2 przewodów nazywanych elektrodami, które wprowadza się do serca przez żyłę. Wszczepienie stymulatora rozważa się w przypadku poważnych zakłóceń rytmu serca (np. zaawansowanej bradykardii), okresowego braku impulsów czy zaburzeń ich przewodzenia z przedsionków do komór.


Kardiowerter – defibrylator

Niewielkie urządzenie elektroniczne wszczepiane podskórnie, którego zadaniem jest rozpoznawanie groźnych dla życia arytmii serca i wykonanie odpowiedniej interwencji elektrycznej (tworzenia impulsu) w celu jej przerwania (stymulacja antyarytmiczna, kardiowersja, defibrylacja). Urządzenie łączy się z sercem za pomocą przewodu/ów nazywanego elektrodą, którą wprowadza się do serca przez żyłę. Kardiowerter-defibrylator zasilany jest przez wewnętrzną baterię, której trwałość zależy od liczby i rodzaju interwencji.

 

Kardiowerter–defibrylator implantuje się chorym, którzy mają poważne zaburzenia rytmu pochodzenia komorowego: częstoskurcz komorowy oraz osobom po zatrzymaniu krążenia w mechanizmie migotania komór.

Kardiowerter-defibrylator to urządzenie przerywające u chorego złośliwą arytmię serca, która jest najczęstszą przyczyną nagłej śmierci sercowej. Wskazania do wszczepienia kardiowertera-defibrylatora (implantable cardioverter defibrillator - ICD) 

W niewydolności serca obejmują wyłącznie chorych z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu, tzn. z migotaniem komór lub trwałym częstoskurczem komorowym, oraz wybranych chorych, obciążonych dużym ryzykiem nagłego zgonu [I/A], tj: chorych, którzy przeżyli zatrzymanie czynności serca,chorych z trwałym częstoskurczem komorowym źle tolerowanym lub powodującym upośledzenie czynności skurczowej lewej komory w celu poprawy przeżywalności [I/A]
wybranych chorych z objawami podmiotowymi i LVEF <30-35% (po 40 dniach od zawału serca), otrzymujących optymalne leczenie inhibitorem ACE, ARB, beta-blokerem i antagonistą aldosteronu, jeśli wskazane, w celu zmniejszenia ryzyka nagłego zgonu [I/A] chorych z objawami podmiotowymi ciężkiej niewydolności serca (III-IV klasa NYHA) z LVEF =<35% i zespołem QRS >120 ms w celu zmniejszenia częstości powikłań i śmiertelności (u tych chorych należy rozważyć wszczepienie ICD ze stymulacją dwukomorową [IIa/B]).

 

Układy resynchronizujące (stymulator resynchronizujący CRT)

To urządzenie wszczepiane podskórnie, łączące się z sercem za pomocą elektrod, którego zadaniem jest zmniejszenie stopnia desynchronizacji w pracy komór serca u osób z zaburzeniami przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu.


Urządzenie posiada trzy elektrody i to właśnie dodatkowa trzecia elektroda stymuluje lewą komorę serca. Jest ona wprowadzana do żylnej zatoki wieńcowej i dalej do jednej z żył serca znajdującej się na ścianie bocznej lewej komory. Odpowiednie zaprogramowanie urządzenia pozwala na synchronizację skurczu prawej i lewej komory dającą poprawę pracy serca o około 20%.

 

Stymulatory serca

Konwencjonalna stymulacja prawej komory nie ma ustalonej roli w leczeniu niewydolności serca, z wyjątkiem bradykardii [III/A].
Leczenie resynchronizacyjne z zastosowaniem stymulacji dwukomorowej można rozważyć u chorych ze zmniejszoną frakcją wyrzutową i dyssynchronią komorową (zespół QRS >=120 ms), u których objawy podmiotowe (III-IV klasa NYHA) utrzymują się pomimo optymalnego leczenia farmakologicznego - w celu złagodzenia objawów podmiotowych [I/A], zmniejszenia częstości hospitalizacji [I/A] i śmiertelności [I/B].

 

Ablacja RF

Zabieg ablacji polega na wprowadzeniu elektrody przez żyłę lub tętnicę udową do miejsca będącego częścią obwodu arytmii w mięśniu sercowym. W momencie, kiedy u pacjenta nie rejestruje się arytmii próbuje się ją wyzwolić stymulacją (niejednokrotnie również farmakologicznie). Kiedy uda się zarejestrować ognisko arytmii, końcówka elektrody jest rozgrzewana do temperatury około 60°C aby trwale “wypalić” miejsce wywołujące arytmię. Ablacja może być odczuwana jako ,,pieczenie” w klatce piersiowej. W czasie zabiegu pacjent otrzymuje leki przeciwbólowe. Potem weryfikuje się skuteczność postępowania (próbuje wyzwolić się arytmię jak przed ablacją), następnie usuwa się elektrody, zakłada opatrunek uciskowy z którym pacjent musi kilka-kilkanaście godzin poleżeć.

 

W tym serwisie wykorzystywane są pliki cookies. Stosujemy je w celach zapamiętywania ustawień i zbierania anonimowych danych dla celów statystycznych. Użytkownik ma możliwość samodzielnej zmiany ustawień dotyczących cookies w swojej przeglądarce internetowej..